Sözleşmelerin dijitalleşmesinde en sık yapılan hata, her elektronik onayın aynı hukuki değerde sayılmasıdır. Oysa 5070 sayılı Elektronik İmza Kanunu kapsamındaki güvenli elektronik imza, ıslak imzayla aynı hukuki sonucu doğururken; tıkla kabul edilen bir onay kutusu ya da e-posta teyidi farklı bir ispat düzleminde değerlendirilir. Buna kayıtlı elektronik posta üzerinden yapılan tebligatın sonuçları, zaman damgasının işlevi ve şekle bağlı işlemlerin elektronik ortamda yapılamayacağı hâller eklenir. Dört modüllük program elektronik sözleşmeyi kurulma, imzalanma, saklanma ve ispat aşamalarıyla ele alır. Uzaktan sözleşme kurma akışları, onay kutusu tasarımı, log kayıtlarının delil değeri ve kimlik doğrulama yöntemleri incelenir. İmza türleri ispat gücüne göre sıralanır; hangi işlem için hangi imzanın gerektiği karar tablosuna bağlanır. Örnek akış çalışmalarında katılımcılar kendi süreçlerini şemalandırır, riskli adımları işaretler ve vaka çalışmalarıyla uyuşmazlık hâlinde hangi kaydın işe yarayacağını görür. Program sonunda dijital imza karar tablosu ve saklama politikası taslağı üretilir.