Yedek parça talebi, seri üretim talebinden farklı olarak seyrek, düzensiz ve çoğu zaman tek adetlik hareketlerden oluşur; bu yapı klasik tahmin yöntemlerini işlevsiz kılar. Aynı anda müşteri beklentisi çok yüksektir, çünkü bulunamayan bir parça aracın veya makinenin durmasına yol açar. Planlamacının işi bu nedenle tahmin doğruluğunu artırmaktan çok, doğru parçaya doğru miktarda stok bağlamak ve sermayeyi kritik kalemlerde toplamaktır. Program altı modülde talebin yapısını çözümledikten sonra seyrek talep tahmin yöntemlerine, emniyet stoğu hesabına ve yavaş hareket eden stok yönetimine geçer. Katılımcılar gerçek bir parça portföyü verisi üzerinde sınıflandırma yapar, servis seviyesi hedeflerini stok maliyetiyle karşılaştırır ve ömür sonu son sipariş kararını modeller. Program çıktısı olarak parça sınıflandırma matrisi ve stok politikası tablosu hazırlanır.