React ve TypeScript birlikte kullanıldığında elde edilen asıl kazanç, derleyicinin bileşen sözleşmelerini denetlemesidir: hangi prop'un zorunlu olduğu, bir bileşenin hangi durumları alabileceği ve API yanıtlarının hangi biçimde geldiği tip düzeyinde ifade edilebilir. Ancak bu kazanç, tipler gevşek yazıldığında ve any'ye kaçıldığında hızla kaybolur. Ölçeklenebilir bir mimari, tip disiplinini klasör yapısı, modül sınırları ve veri akışı kararlarıyla birlikte kurgulamayı gerektirir. Program altı modülde ilerler ve orta ölçekli bir uygulamanın mimari kurgusu üzerinden yürütülür. Tip güvenli bileşen ve hook tasarımıyla başlanır; ayırt edici birleşimlerle durum modelleme uygulanır. Klasör yapısı, özellik bazlı organizasyon ve modül sınırları işlenir. Veri katmanı, API sözleşmeleri ve çalışma zamanı doğrulaması kurulur. Form yönetimi, hata sınırları ve test stratejisi ele alınır. Katılımcılar program sonunda tip güvenli, katmanlı ve test edilen bir uygulama iskeleti ile mimari karar belgesini teslim eder.