Pek çok kurumda REST olarak adlandırılan API'ler aslında HTTP üzerinden taşınan uzak yordam çağrılarından ibarettir; fiiller URI'ye taşınmış, durum kodları tutarsız kullanılmış ve önbellek imkanları hiç değerlendirilmemiştir. Bu durum entegrasyon maliyetini artırır, istemci ekiplerini her uç nokta için ayrı dokümantasyon okumaya zorlar ve altyapı düzeyinde kazanılabilecek performansı boşa harcar. Richardson olgunluk modeli, bu tabloyu tartışmadan çıkarıp ölçülebilir bir çerçeveye oturtur. Atölye üç modülde ilerler ve her modül gerçek bir API sözleşmesi üzerinde yapılan denetim çalışmasıyla desteklenir. Katılımcılar kaynak modelleme kararlarını gözden geçirir, HTTP metotlarının ve durum kodlarının doğru kullanımını uygular, koşullu istek ve önbellek başlıklarını devreye alır, hipermedya bağlantılarını değerlendirir. Atölye çıktısı, katılımcının kendi API'si için hazırladığı olgunluk denetim raporu ve tasarım kılavuzu taslağıdır.