İş davalarının önemli bölümü büyük politika hatalarından değil, tekrar eden küçük uygulama farklarından doğar: fazla çalışma onayının alınmaması, ücret bordrosunda kalemlerin ayrıştırılmaması, yıllık izin defterinin düzensiz tutulması ya da denkleştirme uygulamasının yazılı temele dayandırılmaması. Bu kalemler tek tek küçük görünse de dava aşamasında ispat yükü işverene döndüğünde toplu bir maliyete dönüşür. Altı modüllük program bordro ve özlük uygulamalarını hukuki ispat mantığıyla yeniden kurar. Ücret ve eklerinin hukuki niteliği, asgari ücret ve asgari geçim düzenlemeleri, prim ve ikramiyelerin ücret sayılma kriterleri ele alınır. Fazla çalışma modülünde yıllık iki yüz yetmiş saat sınırı, onay usulü, serbest zaman kullanımı ve ispat araçları incelenir. İzin modülünde hak ediş, kullandırma, devir ve ücrete dönüşme kuralları çalışılır. Örnek bordro vakalarında hatalı hesaplamalar birlikte düzeltilir; katılımcılar kendi kurumları için uyum denetim listesi ve düzeltme planı hazırlar.