Kurumlarda sistem sayısı arttıkça ikili entegrasyonlar hızla yönetilemez bir ağa dönüşür; her yeni tüketici mevcut sistemlere yeni bir bağımlılık ekler. Olay akışı tabanlı mimari bu düğümü, üreticiyi tüketiciden ayırarak çözer: sistemler birbirini çağırmak yerine olayları ortak bir günlüğe yayımlar, ilgilenen her tüketici bu günlükten kendi hızında okur. Bu yaklaşım yalnızca teknik bir tercih değildir; alan sınırlarının, veri sahipliğinin ve değişim yönetiminin yeniden tanımlanmasını gerektirir. Program altı modül boyunca mimariyi olay tasarımından işletmeye kadar bütün olarak ele alır. Katılımcılar alan odaklı tasarım oturumlarıyla olay kataloğunu çıkarır, şema evrimi kurallarını belirler, olay depolama ve yeniden oynatma senaryolarını laboratuvarda dener. Uçtan uca mimari projesinde bir iş süreci olay akışına dönüştürülür ve birden fazla tüketici bu akış üzerine kurulur. Katılımcı programdan olay kataloğu, şema sözleşmeleri ve tüketici tasarımlarından oluşan bir mimari dosyayla ayrılır.