Dış kaynak kullanımı operasyonel bir tercih olarak başlar, ancak hukuken alt işverenlik ilişkisi kurulduğu anda asıl işveren için kalıcı bir yükümlülük doğar. İşin bir bölümünün işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirmesi şartı sağlanmadığında ya da asıl işverenin kendi işçileriyle yaptığı iş alt işverene devredildiğinde, ilişkinin muvazaalı sayılması ve işçilerin başından beri asıl işveren işçisi kabul edilmesi gündeme gelir. Sonuç, kıdem farkından toplu iş sözleşmesi haklarına kadar uzanan toplu bir yükümlülüktür. Altı modüllük program riski hem sözleşme hem saha uygulaması boyutunda ele alır. Alt işverenlik sözleşmesinin zorunlu unsurları, işin tanımlanma biçimi, işçi listelerinin bildirimi ve işyeri tescili incelenir. Muvazaa kriterleri yargı kararları üzerinden tek tek çıkarılır; talimat verme, vardiya planlama, izin onaylama ve performans değerlendirme gibi günlük davranışların ilişkiye etkisi tartışılır. Sözleşme kurgulama atölyelerinde katılımcılar kendi hizmet alımlarını yeniden yazar. Program sonunda muvazaa risk taraması ve saha davranış rehberi üretilir.